W marcu 1949 powołany na stanowisko dyrektora urzędu telekomunikacyjnego w Warszawie. Do końca życia pracował w instytucjach podległych Ministerstwu Poczt i Telegrafów oraz Ministerstwu Łączności. Karierę zakończył jako dyrektor Zjednoczenia Budownictwa Łączności (wcześniej: Centralny Zarząd Budownictwa Łączności). Pracował przy rozbudowie krajowej sieci telekomunikacyjnej.
Działał w Stowarzyszeniu Elektryków Polskich i strukturach Frontu Jedności Narodu. Pisał do "Wiadomości Telekomunikacyjnych", zasiadał w radzie programowej "Przeglądu Telekomunikacyjnego".
Zmarł na atak serca 12 października 1967. Spoczął na Powązkach Wojskowych (kwatera C2-4-12)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Życie prywatne Dwukrotnie żonaty. Od 1934 z Ireną de domo Kutzner. Małżeństwo zakończyło się rozwodem. Od 1956 z Anną de domo Zgórecką primo voto Schmit. Z pierwszego małżeństwa miał trzech synów: Bohdana, Władysława i Andrzeja. Przypisy