Pierwszy dotyczył cudownego uzdrowienia przez Matkę Najświętszą sparaliżowanej dziewczynki o imieniu Wojucha, drugi uratowania przed zniszczeniem relikwiarza (w postaci strusiego jaja), zawieszonego pod drewnianym stropem katedry, który oderwał się i spadał na ziemię – miał go pochwycić „scholaris Zacharyas”. Opis cudów uzupełnia informacja o odnalezieniu w zakrystii katedry relikwii ponad czterdziestu świętych – apostołów Piotra i Pawła, św. Wawrzyńca i św. Wincentego, a także relikwii związanych z Męką Pańską: wieńca cierniowego Zbawiciela i nieszytej Jego tuniki.
Biblia była wykorzystywana jeszcze w XV wieku, o czym świadczy ponowne jej oprawienie. Kres jej użytkowaniu mogły przynieść wojny ze Szwecją, kiedy to cenny rękopis został ukryty wraz z innymi skarbami katedry płockiej.
Do 1903 roku kodeks, wraz z innymi manuskryptami biblioteki katedralnej, był przechowywany na strychu północnej wieży tejże. Wtedy to zasoby rękopiśmiennicze przeniesiono do nowo powstałego Muzeum Diecezjalnego podaje datę otwarcia muzeum na 1930 rok, co jest zapewne literówką.. Biblia płocka była eksponowana w witrynie muzealnej, w związku z czym nie przeniesiono jej (jak i 12 innych, wizualnie atrakcyjnych rękopisów) do otwartej 23 kwietnia 1928 roku biblioteki Seminarium Duchownego w Płocku.