Tradycje konstruktywistyczne w plakacie łódzkim Łódź na początku XX wieku stała się inkubatorem awangardy artystycznej. Jednym z elementów powstania tego zjawiska było przeprowadzenie się do Łodzi w 1931 roku Władysława Strzemińskiego, który jeszcze w tym samym roku przekazał Muzeum Sztuki w Łodzi Międzynarodową Kolekcję Sztuki Nowoczesnej, która zainicjowana przez Władysława Strzemińskiego, Katarzynę Kobro i Henryka Stażewskiego stała się podwaliną profilu łódzkiego Muzeum. Niebagatelną rolę w kształtowaniu tradycji konstruktywistycznych odegrała również Galeria Miejska, która powołana w 1924 roku prezentowała w owym czasie prace m.in. Bolesława Hochlingera, Karola Hillera, Katarzyny Kobro oraz Władysława Strzemińskiego, dla których: przestaje istnieć zagadnienie formy, pojawia się problem stosunków, proporcji, konstrukcjiOdnosząc się do tych słów plakat, bądź inne druki miały być tak zakomponowane, by oko widza najpierw skupiało się na elementach najistotniejszych, a dopiero w drugiej kolejności zwracało uwagę na elementy uzupełniające. Tej działalności teoretycznej Strzemińskiego towarzyszyła również praca dydaktyczna. Prowadząc Publiczną Szkołę Dokształcającą Zawodową nr 10 starał się przeszczepić program nauki nowoczesnej typografii dla drukarzy i artystów łódzkich.