Bolesław Dobkowski (ur. 2 lutego 1898, zm. 15 kwietnia 1976) – polski rolnik, Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, weteran wojny polsko-bolszewickiej.
Życiorys Bolesław Dobkowski mieszkał z żoną Apolonią i pięcioma synami: Tadeuszem, Mieczysławem, Wincentym, Janem i Stanisławem w Zanklewie w pobliżu miejscowości Wizna. Prowadził gospodarstwo rolne, na które uzyskał środki, pracując z Ameryce. We wrześniu 1942 r. rodzina Dobkowskich udzieliła schronienia znajomej rodzinie żydowskiej Lewinów z Wizny. Do gospodarstwa Dobkowskich zostali przyprowadzeni przez żołnierzy Armii Krajowej, z którymi Bolesław współpracował. Dwaj starsi synowie krawca Izraela Lewina zostali zastrzeleni przez Niemców w Lesie Giełczyńskim. Izrael, jego żona Haszka-Fajga (lub Fejga) Lewin z domu Kijak oraz potomstwo Icchak i Ida (lub Jan i Teresa) spędzili w domu Bolesława trzy lata. Ich kryjówką był schowek pod szafą w dużym pokoju. Ponieważ do tego pokoju miał nagle wprowadzić się oficer niemiecki, Dobkowscy zdecydowali się przeprowadzić Lewinów do ziemianki wykopanej w polu. Jesienią 1943 r. Izrael Lewin został aresztowany przez niemieckiego żołnierza podczas pracy w gospodarstwie. Dzięki operacji zorganizowanej przez rodzinę Dobkowskich, Izrael został uwolniony z aresztu zanim zorientowano się o jego żydowskim pochodzeniu.