Podgłazik bukowinowy (Domene scabricollis) – gatunek chrząszcza z rodziny kusakowatych i podrodziny żarlinków.
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1840 roku przez Ernsta Gustava Erichsona jako Lathrobium scabricollis.
Chrząszcz o wydłużonym, trochę wypukłym ciele długości od 6,5 do 7 mm, ubarwiony czarno z żółtoczerwonymi: czułkami, aparatem gębowym i odnóżami. Głowa jest okrągła w zarysie, silnie przewężona z tyłu, o skroniach kilkakrotnie dłuższych niż średnica oka. Aparat gębowy cechuje płytkie i łukowate wycięcie pośrodku przedniego brzegu wargi górnej, krępe i sierpowate żuwaczki oraz słabo widoczny ostatni człon głaszczków szczękowych. Powierzchnia głowy i przedplecza, z wyjątkiem bardzo krótkiej linii środkowej w tyle tego drugiego, jest gęsto i chropowato pokryta punktami, łączącymi się w podłużne bruzdy. Obrys przedplecza jest owalny, zwężony ku tyłowi. Pokrywy mają powierzchnię błyszczącą, silnie i gęsto punktowaną, a brzegi nieco podwinięte na spód ciała. Poniżej barku pokryw bierze początek podłużna listewka ciągnąca się ponad epipleurami. Skrzydła tylne są zupełnie zanikłe. Przednia para odnóży ma silnie zgrubiałe uda z guzowatym zębem, pasującym do wgniecenia u nasady goleni oraz stopy o rozszerzonych czterech początkowych członach.