greckiej Eos, rzymskiej Aurory, czy wedyjskiej Uszas, analogicznie, na podstawie wspólnych cech bogiń świtu, zostały również zrekonstruowane cechy praindoeuropejskiej bogini.
Mimo że kult Zorzy znajduje potwierdzenie tylko w folklorze, to jego korzenie sięgają indoeuropejskich czasów starożytnych, a sama Zorza przejawia większość cech *H₂éwsōs. Zorza posiada następujące cechy wspólne dla większości bogiń świtu:
Pojawia się w towarzystwie św. Jerzego i św. Mikołaja (interpretowanych jako boscy bliźniacy) Kolory czerwony, krasny, złoty, żółty, różany Mieszka za morzem, na wyspie Bujan Otwiera drzwi Słońcu Posiadała złotą łódź i srebrne wiosło mały|311x311px|Dwie Zorze z Psałterza Chłudowa Zarubin podjął się porównania folkloru słowiańskiego oraz indoaryjskiej Rygwedy i Atharwawedy, gdzie zachowały się wizerunki Słońca i jego towarzyszek, Zórz. Wizerunki te sięgają starożytnych koncepcji od początkowo fetyszystycznych (Słońce w postaci pierścienia lub koła) do późniejszych antropomorficznych. Nowogrodzki Psałterz Chłudowa z końca XIII wieku zawiera miniaturę przedstawiającą dwie kobiety.