Włodzimierz Wilkanowicz (ur. 18 maja 1904 w Zawierciu, zm. 10 października 1964 w Warszawie) – polski artysta malarz.
Życiorys Urodził się 18 maja 1904 w Zawierciu, w rodzinie Kazimierza i Teodozji z Jabłońskich. Ukończył gimnazjum w Radomsku. W 1918 był członkiem POW. W 1920 ochotniczo służył w Wojsku Polskim, w 5 p. s. k.
Studiował w latach 1935–1939 i w 1944 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem F. Kowarskiego. Od roku 1934 był członkiem Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków. Uprawiał malarstwo sztalugowe (olejne, akwarelowe) i ścienne, a także rysunek.
Podczas II wojny światowej wraz z żoną zostali aresztowani przez gestapo, uwięzieni na Pawiaku i wywiezieni do obozu Apolda.
Po wojnie, w latach 1946–1947 pracował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (później Akademii Sztuk Pięknych) w charakterze adiunkta.
Jego zasługą jest udział w organizowaniu Centralnego Biura Wystaw Artystycznych w Warszawie przekształconego później w Galerię Zachęta. Uczestniczył również w pracach stowarzyszeń artystów plastyków w Warszawie – w latach 1947–1958 jako członek Zarządu Okręgu Warszawskiego i członek Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków.