Najwyższa klasa to ok. 28% społeczeństwa. Wywodzą się oni z ubogich rodzin robotniczych i rolniczych, rodzin kombatantów wojny koreańskiej i ruchu oporu wymierzonego w Japończyków. W skład tej grupy wchodzą: urzędnicy, dziennikarze, dyplomaci, uczeni, artyści, dowódcy wojskowi i przedstawiciele innych służb mundurowych (policja, straż graniczna), mieszkańcy Pjongjangu, członkowie Partii Pracy Korei. Członkowie tej klasy są otoczeni lepszą opieką medyczną, niż pozostałe grupy, otrzymują większe racje żywnościowe, mogą liczyć na karierę w strukturach państwa (administracja, armia, nauka), mogą wyjeżdżać do innych państw. Dzieci uczęszczają do najlepszych szkół i uczelniM. Danielewski, Problematyka praw człowieka w Korei Północnej, [w:] Procesy migracyjne we współczesnym świecie: wyzwania dla społeczności międzynarodowej, t. 2, red. R. Kordonski, O. Kordonska, Ł. Muszyński, Lwów-Olsztyn 2016, s. 84..
Najliczniejszą klasą Songbun jest grupa druga, która obejmuje ok. 45% społeczeństwa. W jej skład wchodzą ludzie, którzy są politycznie niepewni, ale nie zagrażają panującemu reżimowi. Zalicza się do nich pozostałych rolników i pracowników fizycznych, nauczycieli, byłych mieszkańców z innych państw. Ludzie ci nie mają szans na zdobywanie wiedzy w najlepszych uczelniach.