W trakcie prób Dumas zaskakiwał aktorów szokującymi zmianami. Dyrektor teatru wspominał późniejː skłonni byliśmy sądzić, że poświęcając się pracy nad «Kaligulą», zapadł poniekąd na chorobę, na którą cierpiał jego bohater. Dzięki niedyskrecjom stołecznych gazet cały Paryż wiedział o niecodziennych przygotowaniach. Bilety zostały wykupione na dwa miesiące naprzód. W obawie przed chaosem wzmocniono w dniu premiery służby porządkowe. 26 grudnia z inicjatywy Dumasa uliczni sprzedawcy handlowali przed teatrem okolicznościowymi medalami upamiętniającymi to wydarzenie. Wśród udziałowców doszło do podziału. Część z nich niezadowolona z obsady, przekupiła klakierów każąc im wygwizdać nielubianych aktorów i samego autora. Chodziły słuchy, że w spisek zamieszana była nawet panna George. Każdy gest nikczemnego tyrana wywoływał na widowni drwiące pomruki. Śmiech wybuchał, ilekroć pulchna Ida, jako eteryczna męczennica zaplątywała się w swe długie szaty. Niewybredne żarty słychać było po najbardziej wzruszających scenach. Dumas, który liczył na triumf, był załamany.