Andrzej Kunachowicz planował ucieczkę ze szpitala, ale był na nią zbyt słaby fizycznie. W grudniu 1939 został wywieziony jako jeniec do obozów kolejno w Norymberdze, Laufen, Braunschweig, a następnie do Oflagu Woldenberg, gdzie zaangażował się w działalność konspiracyjnej organizacji oficerów. Tam doczekał wyzwolenia przez wojska sowieckie pod koniec stycznia 1945 roku.
Lata powojenne Po powrocie do ojczyzny zamieszkał w Krakowie. Nie wstąpił do formującego się Ludowego Wojska Polskiego. Podjął pracę w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym, a następnie w innych instytucjach cywilnych. Przez kilka lat prowadził gospodarstwo rolne swojej matki w Biskupicach Melsztyńskich.
Utrzymywał kontakty z dawnymi towarzyszami broni. Spotykał się w Warszawie, Krakowie i Rzeszowie z byłymi żołnierzami 20 Pułku Ułanów. Utrzymywał kontakt korespondencyjny z zamieszkałym w USA adiutantem pułku, Stanisławem Błaszczakiem. Współorganizował coroczne, świąteczne spotkania byłych legionistów w Krakowie, z udziałem kardynała Karola Wojtyły. Odbył wizytę w Londynie, gdzie odwiedził m.in. tamtejsze Koło Ułanów Jazłowieckich.