Tanty, T Wasilewski, Historia Słowian południowych i zachodnich, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1977, ISBN 830107549X, s. 509-511.J. Skowronek, M. Tanty, T Wasilewski, Historia Słowian południowych i zachodnich, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1977, ISBN 830107549X, s. 506-508..
Oficjalnie deklarowanym celem Komitetu była walka o autonomię Macedonii i Tracji. Działacze komitetu uważali jednak, że wyzwolenie ludności Macedonii i Tracji - którą uważali za bułgarską - będzie możliwe tylko z pomocą armii bułgarskiej. Później skierowali swoje wysiłki na rzecz wciągnięcia kraju w wojnę z Imperium Osmańskim, jak choćby podczas akcji czet Najwyższego Komitetu Macedońskiego w 1895 i w 1902.
Związani z rządem bułgarskim, przywódcy Komitetu w ostatecznym rozrachunku pragnęli przyłączenia Macedonii i Tracji do Bułgarii. Działacze Komitet znani byli jako wyrchowiści, od bułgarskiego върховен (wyrchowen) - najwyższy, naczelny.
Uciekali się do terroryzmu przeciwko Turkom w nadziei sprowokowania wojny, a tym samym bułgarskiej aneksji Macedonii. Kilka miesięcy po utworzeniu Najwyższego Komitetu utworzył on kilka oddziałów z bułgarskich emigrantów, rewolucjonistów, żołnierzy i oficerów armii, prawie wszystkich urodzonych w Macedonii lub Tracji. Czterem oddziałom udało się wejść do Macedonii i tylko jednemu do Tracji.