Na przykład dzikie myszy wykazują zmienną podatność, podczas gdy szczepy laboratoryjne były przydatne do określania czynników oporności żywiciela.
Uważa się, że naturalna droga zakażenia następuje poprzez uszkodzenia skóry, co oznacza, że transmisja wirusa następuje ze zwierzęcia na zwierzę lub przez skażone obiekty, takie jak zakażona ściółka w miejscu trzymania myszy.
Infekcja przenoszona jest drogą pokarmową, aerogenną i przez bezpośredni kontakt.
Choroba może występować utajona, ostra i podostra. Zwierzęta z utajoną postacią wirusa nie wykazują żadnych oznak choroby. W tym przypadku infekcję mogą wywołać różne czynniki, na przykład podczas napromieniania, transportu, infekcji innymi patogenami i obciążenia doświadczalnego.
W ostrej postaci objawy kliniczne nie mają czasu na wystąpienie, a śmierć myszy następuje nieoczekiwanie i szybko. Postać podostra reprezentuje klasyczną postać ektromelii: w takich przypadkach u zwierząt, głównie na głowie, ogonie i nogach pojawiają się zmiany skórne. Skóra jest obrzęknięta, przekrwiona, z małymi ogniskowymi krwotokami, które są pokryte suchymi strupami. Następnie na palcach, uszach i ogonie powstają ogniska martwicy, pokryte ciemnobrązowymi strupami, które następnie znikają.