Monachomachia w Bizancjum (słowo monachomachia oznacza dosłownie "walka z mnichami" i jest zbitką dwóch greckich słów) – prześladowania mnichów jakie miały miejsce w czasie panowania cesarza Konstantyna V Kopronima w Cesarstwie Bizantyńskim od lat sześćdziesiątych VIII wieku do 775, czyli aż do śmierci owego władcy.

Tło polityczne Rządzący od 741 roku cesarz Konstantyn V zaostrzył politykę religijną zapoczątkowaną przez swojego ojca Leona III. Polegała ona na walce z kultem obrazów religijnych i zwana jest ikonoklazmem. Władca kazał między innymi niszczyć wszelkie obrazy przedstawiające Jezusa, oraz zabronił kultu matki Chrystusa i świętych. Panowanie Konstantyna uważane jest za szczyt brutalnej polityki w ramach której zwalczał wszystkich swoich przeciwnikówGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 192.. Jednymi z jego najbardziej zaciekłych wrogów w tym względzie byli mnisi z którymi toczył wojnę. W pewnym momencie jednak monachomachia wymierzona była w stan mniszy jako taki.