thumb|300px|Ceremonia wielkiego oczyszczenia przeprowadzana przez kapłanów ma uwalniać od skutków grzechów (tsumi) i skalania (kegare); kapłani przechodzą przez pierścień chinowa (inaczej suganuki) wykonany z trawy chigaya (Imperata cylindrica) – sintoistyczny termin oznaczający stan nieczystości rytualnej wynikający ze złamania zasad moralnych, społecznych lub religijnych; we współczesnej japońszczyźnie obok grzechu oznacza też winę, zbrodnię, przestępstwo, występek.
W pierwotnym shintō grzechem nie był sam akt złej woli, lecz jego negatywne konsekwencje. Człowieka, który naraził się bóstwu, spotykała nieuchronna kara, która miała mu uświadomić, że popełnił przewinienie, i skłonić go w ten sposób do poprawy. Charakterystyczną cechą tego światopoglądu była wiara we wzajemny związek grzechu i kary boskiej. Do tsumi zaliczano nie tylko świadome łamanie zasad, ale także kataklizmy i choroby, które uważano za następstwa złych czynów dokonanych w przeszłości. W moralności sintoistycznej funkcjonowała idea odpowiedzialności zbiorowej, dlatego kara za grzechy jednostki mogła spaść na całą wspólnotę.