Jerzy Biederman (ur. 16 września 1933 we Lwowie, zm. 28 grudnia 1959 w okolicy Wyżniego Żabiego Stawu Białczańskiego) – polski taternik i alpinista, asystent Politechniki Wrocławskiej.
Życiorys Wspinał się od 1954 w skałkach w Górach Sokolich w Sudetach. Jego partnerem wspinaczkowym od 1956 był Józef Panfił (1934–1959). W 1957 przeszedł w Tatrach jako czwarty w historii drogę Łapińskiego i Paszuchy na Galerii Gankowej i lewą depresję północno-wschodniej ściany Kazalnicy Mięguszowieckiej. Poprowadził nowe drogi na Wielkiej Teriańskiej Turni i Zadniej Baszcie. Zimą przeszedł grań od Kasprowego Wierchu do Kopy Spadowej i północnej ściany Wołowej Turni i Żabiego Szczytu Wyżniego. Na Kaukazie w 1958 wszedł na Elbrus i Pik Wolnej Hiszpanii. W towarzystwie Jana Surdela pokonał Kazalnicę Mięguszowiecką lewą połacią ściany. Wspinał się także w Alpach Wallijskich drogą Welzenbacha na Breithorn.
Zginął w grudniu 1959 w lawinie schodząc razem z Józefem Panfiłem i Mirosławem Hensoldem (1929–1959) z Żabiego Szczytu Wyżnego w Tatrach. Ich zwłoki zostały wydobyte z Wyżniego Żabiego Stawu Białczańskiego wiosną 1960.