Lata 1935–1939 były okresem intensywnej pracy nad formami prozaicznymi. W 1936 ukazał się jej debiut prozatorski Tsuru wa yamiki (Żuraw zachorował) – szkic biograficzny o Ryūnosuke Akutagawie. Pomimo kontrowersji, które wzbudziła publikacja, książka przyniosła autorce znaczny rozgłos. Kolejne nowele, które zdobyły popularność, to Kingyo ryōran (Gorączka złotych rybek, 1937) i Rōgishō (Opowieść o starej gejszy, 1938). W swojej twórczości Kanoko Okamoto pisała najczęściej o sobie i pewnie dlatego bywa zaliczana do nurtu „powieści o sobie”. Rzadko zajmowała się tematem statusu społecznego kobiet. Skupiała się przede wszystkim na ich seksualności, postrzegając kobiety jako siłę dającą życie. Jej teksty bywały krytykowane jako przesadnie narcystyczne, choć także doceniane za bogactwo stylu.
Zmarła 18 lutego 1939.
W 2020 roku nakładem polskiego wydawnictwa Tajfuny ukazało się opowiadanie zatytułowane Gorączka złotych rybek, w tłumaczeniu Anny Wołcyrz.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońscy poeci Kategoria:Japońscy prozaicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Tokio Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1939