P. a. margaritae również jest ciemniejsza, w szczególności samice. Barwy żółtej brakuje u obu płci, stąd przypominają samice powyższych podgatunków. Samice P. a. margaritae mają szary dziób.
P. a. rubrirostris przypomina P. a. margaritae. Cechą charakterystyczną tego podgatunku jest niebieski odcień w upierzeniu.
Młode osobniki przypominają dorosłe samice.
Ekologia i zachowanie Stokówki żółtoczelne zamieszkują górskie tereny od 1000 do 4500 m n.p.m. Występują wzdłuż rzek, wśród ciernistych krzewów, na terenach otwartych, w parkach miejskich i na obszarach uprawnych. Często przesiadują w koronach drzew. Pożywienie zdobywają na ziemi oraz w krzakach. W skład ich diety wchodzą pąki, nasiona traw i ziół, jagody, rośliny strączkowe.
Stokówki gniazdują w dziuplach drzew i kaktusów, w szczelinach między skałami oraz w termitierach. W północnym Chile sezon lęgowy przypada na październik–grudzień, a w Argentynie na luty–marzec. Samica składa 5 jaj, które wysiaduje przez 23 dni. Młode wykluwają się pokryte białym puchem. Po trzech tygodniach zaczynają im rosnąć pióra. Młode w pełni samodzielne są po 6 tygodniach lub później (inne źródło podaje 7 tygodni).