Po liberalizacji związanej ze śmiercią Salazara zezwolono na tworzenie demokratycznych związków zawodowych, a Afonso przyłączył się do ich struktur i wsparł protesty studenckie na Uniwersytecie w Coimbrze. W latach 1969–1971 jego albumy trzy razy z rzędu otrzymywały tytuł płyty roku. W latach 1970. Afonso jako pierwszy zaczął łączyć fado z rockiem i nueva canción. Dużo koncertował, ale często jego występy były zakazywane przez władze. 25 kwietnia 1974 r. nadanie w radiu piosenki E depois do adeus Paula de Carvalho stało się dla wojska sygnałem wyruszenia na pozycje do rozpoczęcia zamachu stanu nazwanego później rewolucją goździków, a późniejsze wyemitowanie piosenki Afonso Grândola, Vila Morena, która przez długi czas była na indeksie cenzury, stało się sygnałem do zajęcia strategicznych budynków. Po rewolucji zaangażował się w ruchy lewicowe.
Na początku lata 1980. zaczęły się u niego pojawiać symptomy stwardnienia zanikowego bocznego, w związku z czym w 1983 r. dał ostatni koncert, a dwa lata później wydał ostatnią płytę. Zmarł 23 lutego 1987 r. w Setúbal, a w jego pogrzebie uczestniczyło 30 tys. osób.