w 1902 ukończył staż, w 1906 uzyskał stopnień doktora medycyny na podstawie pracy na temat: Resekcja żołądka z powodu raka. Od 1906 do 1909 był dyrektorem kliniki chirurgicznej w Lyonie (Chef de Clinique Chirurgicale). 1906, 1911 i 1914 podróżował po Niemczech i odwiedzał różne kliniki. Był zafascynowany organizacją chirurgicznych klinik niemieckich i w przyszłości chciał stworzyć podobną i kierować nią we Francji. 1913 i 1921 odbył podróże do USA, gdzie duży wpływ na niego wywarł Alexis Carrel i William Stewart Halsted.
W czasie I wojny światowej został skierowany do pracy chirurgicznej w pułku motorizowanym w miejscowości Wogezy na wschodzie Francji. Potem został zawołany na stanowisko lekarza w szpitalu paryskiem Hôpital du Panthéon, a potem - w szpitalu rosyjskim w miejscowości Mentona. W roku 1917 po zaproszeniu francuskiego radiologa Claudiusa Regauda rozpoczynał wykładanie w Szkole medycznej w wojskowym szpitalu blisko Rejmsu. Leriche zaczął prowadzić eksperymenty w obszarze osteogenezy, szczególnie był zainteresowany tworzeniem naczyń w miejscu złamania. Dzięki dużej liczby pacjentów w szpitalu naukowiec nie miał problem z wystarczającej ilości materiałów dla badania. Powołany na stanowisko dyrektora szpitala w grudniu 1917 roku.