Imiona te mogą pochodzić od połabskiego Jutroboga, być wpływem germańskim (*Austrōn), lub pochodzić od słowa jasny.
Córka Nieba Wyrażenie „Córka Dyēusa” jest w kilku tradycjach poetyckich poświadczone jako epitet związany z boginią świtu: PIE: *diwós dʰuǵhₐtḗr – „Córka Dyēusa” Rygweda: duhitā́r-diváh, „Córka Nieba” – epitet określający Uszas Hymny homeryckie: thugátēr Diós, „Córka Zeusa”– epitet określający Eos Litewskie pieśni ludowe: dievo dukrytė, „Córka Diewsa”– epitet określający Saulė, która zaadaptowała funkcję Haéusōs
Formuły poetycko-liturgiczne Wyrażenie poezji formuły można znaleźć w Proto-Indoeuropejskim wyrażeniu *hₐ(e)ws-sḱeti („świta”), poświadczonym w litewskim aušta, awestyjskim usaitī lub sanskryckim ucchāti. Poetycka formuła „świetlisty świt” jest również potwierdzona w tradycji indyjsko-irańskiej: sanskryckie uchantīm usásam oraz młodoawestyjski usaitīm uṣ̌ā̊ŋhəm.
Inne pozostałości rdzenia *h₂éwsōs są obecne w zaratusztriańskiej modlitwie do świtu Hoshbām, oraz w Ušahin gāh śpiewanym między północą a świtem. W perskiej literaturze historycznej i sakralnej nazwisko Aûshbâm pojawia się również w rozdziale XXXI Bundahishn, przetłumaczonym jako „świt”West, E.W. Pahlavi Texts. Part 1. Sacred Books of the East, Vol. 5. 1880. p.