z „południowy wiatr, południowy kraj”, „wschodni”, „wschód”, starocerkiewnosłowiańskim ustrǔ „lato”, awestyjskim ušatara „wschód”).
Słowo „świt” jako określenie na zjawisko meteorologiczne zachowało się w różnych językach indoeuropejskich: „świt”, „świt”, starosłowiańskie za ustra „rano, rankiem”, staroirlandzkie fāir "wschód słońca", sanskryckie uṣar-búdh- „budząc się o świcie”. Z rdzenia *h₂ews-rom wywodzi się także *auṣ(t)ro, a z niego prasłowiańskie *(j)ùtro „poranek, świt”.
Opis Narodziny Bogini świtu jest czasami przedstawiana jako niestarzejąca się oraz nieskończenie odradzająca się. W Iliadzie Eos opisywana jest jako „narodzona o poranku” (), a Rygweda opisuje Uszas jako córkę Djajusa, urodzą z zaprzęgu Aświnów, boskich bliźniaków ciągnących rydwan słońca.
Kolory *H₂éwsōs jest głównie łączona z naturalnymi kolorami widzianymi podczas świtu: złotym, szafranowo-żółtym, czerwonym lub karmazynowym. W Rygwedzie opisywana jest jako w kolorze złota, Owidiusz w swoich Miłostkach opisuje ją jako „złoto-żółtą”. W łotewskich pieśniach ludowych bogini słońca Saulė i jej córki noszą chusty utkane ze złotej nici, a Saulė nosi buty ze złota, analogicznie Safona opisuje Eos jako w „złotych sandałach” (χρυσοπέδιλλος;