U samicy kąt wewnętrzno-wierzchołkowy goleni dysponuje drobnym kolcem, którego brak u samca. Odwłok ma w nasadowej części wgłębienie, które u samca jest duże, owalne, gęsto punktowane i owłosione, a u samicy płytsze, rzadziej punktowane i niemal bezwłose.
Ekologia i występowanie Owad ten zamieszkuje lasy, parki, ogrody i różne zadrzewienia, wybierając stanowiska wilgotne. Jest saproksylofagiczny. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe zasiedlają martwe, zawilgocone i próchniejące drewno drzew. Preferują wierzby, topole (w tym osiki) i kasztanowce, ale mogą też rozwijać się w drewnie dębów, buków, wiązów, a znacznie rzadziej jodeł i świerków.
Gatunek zachodniopalearktyczny, w Europie znany z Portugalii, Hiszpanii, Andory, Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Estonii, Łotwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Chorwacji i Rosji (w tym Karelii). Dalej na wschód sięga Kaukazu i Armenii. W Polsce jest najrzadszym przedstawicielem rodzaju, podawanym z nielicznych stanowisk. Na „Czerwonej liście chrząszczy województwa śląskiego” umieszczony jest jako gatunek zagrożony najmniejszej troski (LC).
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1795 roku