Zakresem nieostrości nazwy P w języku J nazywamy zbiór wszystkich przedmiotów, dla których nie sposób rozstrzygnąć na podstawie obowiązujących dla nazwy P postulatów znaczeniowych języka J, czy stanowią one desygnaty nazwy P.
Pojęcie nieostrości nazw pozostaje w związku z rozległą problematyką ontologiczną, logiczną i epistemologiczną. Fakt, że istnieją przedmioty, o których nie można orzec ani nazwy a, ani nazwy jej przeciwnej, prowadzić może do wniosku o fałszywości prawa wyłączonego środka. W odniesieniu do tego zagadnienia rozwinęły się trzy główne stanowiska: według pierwszego przedmioty z zakresu nieostrości danej nazwy nie spełniają prawa wyłączonego środka; według drugiego spełniają je, tzn. są one A lub są nie-A, nie można jednak rozstrzygnąć, która z tych możliwości rzeczywiście zachodzi — stanowisko to postuluje więc istnienie zdań zasadniczo nierozstrzygalnych; według trzeciego stanowiska zdania orzekające o przedmiocie należącym do zakresu nieostrości tej nazwy są nonsensami (nie są więc w ogóle zdaniami) — orzekają one bowiem nazwę niezgodnie z warunkami jej stosowalności wyznaczonymi przez odnoszące się do niej postulaty znaczeniowe.