Co najmniej od XVI wieku kodeks znajdował się w Polsce a jego właścicielem był Polak co poświadcza ręczny dopisek z Biblii Leopolity w Ewangelii Mateusza 5:19 zawierający opuszczoną przez Zabłockiego krótką frazę. W nieznanych okolicznościach kodeks trafił do Biblioteki Kapitulnej we Włocławku. W roku 1801 kodeks został podarowany Tadeuszowi Czackiemu. Przed śmiercią Czackiego kodeks pozostał w Petersburgu, gdzie od nieznanej osoby nabył go prof. Muchliński. Po nim kodeks trafił do ks. Ignacego Polkowskiego, który ten rękopis jako pierwszy opisał. Obecnie jest przechowywany w zbiorach Ossolineum.
Opis Kodeks pisany jest na białym grubym papierze, noszącym wodne znaki sześciolistnej róży. Oprawa pochodzi z okresu znacznie późniejszego niż rękopis. Została wykonana w półskórek w sposób nieudolny i ubogi. Rękopis ma 450 nienumerowanych kart formatu 42×30 cm.
Od początku do końca pisany jest jedną ręką i jednym atramentem. Na stronie znajdują się dwie kolumny z liniami słabo znaczonymi sepią. Każda kolumna liczy 55 wierszy. Pierwsze i ostatnie cztery karty były restaurowane na brzegach przez nieumiejętnego introligatora. Na górze każdej strony jest tytuł księgi znajdującej się na karcie.