Do napędzania pojazdu służyła specjalna mieszanka paliwowa, zawierająca alkohol metylowy, nitrobenzen, aceton i eter dietylowy. Samochód, spalający około litr na kilometr, dysponował dwoma zbiornikami paliwa o łącznej pojemności 400 litrów, przy czym część paliwa była używana do chłodzenia tłoków. Cały silnik ważył około 500 kg i początkowo rozwijał 427 KM przy 8000 obr./min, jednakże w Grand Prix Francji 1938 egzemplarz Hermanna Langa dysponował mocą 474 KM, przez co kierowca osiągnął prędkość 283 km/h. Jednostka była zamontowana głęboko i pod kątem, a z chłodnicy wystawały wloty powietrza gaźników. Napęd był przekazywany za pośrednictwem pięciobiegowej przekładni.
Zawieszenie zostało zaprojektowane przez Maxa Wagnera. Jego zadaniem było stworzenie układu dobrze pasującego do podwozia. Wagner zdecydował się zastosować w przeważającej części rozwiązania z modelu W125, jednak zwiększył odporność na skręcanie o 30%. Z kolei przesunięcie silnika spowodowało, iż wał napędowy znalazł się obok kierowcy, w efekcie czego zawodnik siedział nisko. To rozwiązanie obniżyło środek ciężkości i miało dobry wpływ na trzymanie się drogi.