Nie żył już w 1428 roku, kiedy wdowa po nim Pachna zastawiła siedlisko z niwą w Bzowie córce Machnie, żonie Swacha z Bzowa.
Być może, Marek z Bzowa był tą samą osobą co Marek Jajko (syn Mikołaja Jajko z Bzowa), który w roku 1403 dowiódł swego szlachectwa i herbu PrzeginiaStarodawne prawa polskiego pomniki z ksiąg rękopiśmiennych dotąd nieużytych główniej zaś z ksiąg dawnych sądowych ziemskich i grodzkich ziemi krakowskiej, wyd. A. Z. Helcel, Kraków 1870, nr 1026. Według A. Bonieckiego osoby te były tożsame.
Zobacz też Herb Ostoja Ród Ostojów (Mościców)
Przypisy
Bibliografia T. Jurek (red.), Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010-2019, Kraków, część I, s. 310-313. K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. II, s. 389-390. A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1899, t. II, s. 300-307. S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1905, t. II, s. 121-124. J. Janota Bzowski (red.), Łącznik Rodzinny: organ Związku Rodowego Janotów Bzowskich h.