Liturgia słowiańska według obrządku rzymskiego umożliwiła Chorwatom stworzenie hybrydowego modelu kulturowego – osadzonego w świecie zachodnim, a jednocześnie silnie związanego z tradycją bizantyjską, mimo iż formalnie na terenach chorwackich był on pod jurysdykcją Rzymu. Świadectwem uczestniczenia Chorwatów w dziedzictwie wschodu jest m.in. wyraz Jezus, który w j. chorwackim używany jest w prawosławnym wariancie Isus, a nie Jesus. alt=|mały|246x246px|Książę Ljudevit zawiera sojusz z Karantanami
Powstanie Ljudevit
Za pierwszego znanego księcia Chorwacji Panońskiej uznaje się Wojnomira, który miał wspierać Franków w decydującej o losach regionu wojnie z Awarami w rejonie Panonii. Zarówno on sam, jak i jego następcy byli frankijskimi wasalami, a obszar ich panowania rozciągał się między rzeką Drawą i Sawą. Kolejnym księciem był Ljudevit panujący w grodzie Sisak. Obaj ówcześni władcy Chorwatów (Borna i Ljudevit) byli wasalami Franków, lecz ten drugi, jak donoszą kroniki: „z powodu arogancji margrabiego Friuli – Kadolaha, postanowił się przeciw niemu zbuntować i uniezależnić”. W 819 r. wybuchło powstanie zbrojne skierowane przeciwko zwierzchności frankijskiej (tzw. Powstanie Ljudevita). Książę Chorwacji Dalmatyńskiej, Borna, poparł stronę frankijską.