Płaskowyże utworzone przez duże prowincje magmatyczne są zbudowane z rodzaju bazaltu, który na powierzchni tworzy rozległe pokrywy lawowe takie jak trapy Dekanu w Indiach czy równina rzeki Snake w USA.
W przeciwieństwie do kontynentalnej pokrywy lawowej, większość magmatycznych płaskowyżów oceanicznych przebija się przez młodą i cienką (6-7 km) warstwę minerałów maficznych, dzięki czemu skały je tworzące są niezanieczyszczone przez minerały femiczne. Takie płaskowyże mają najczęściej wysokość 2-3 km ponad otaczające je dno oceaniczne i są bardziej sprężyste od skorupy oceanicznej. Dzięki temu takie struktury są bardziej zdolne do spowalniania subdukcji, zwłaszcza gdy mają znaczną grubość i znajdują się w pobliżu stref subdukcji krótko po swoim powstaniu. W rezultacie, nierzadko ,,przyklejają się" do obrzeży lądów, tworząc niejako narośnięte terrany. Owe twory są przeważnie lepiej zachowane niż wystawione na działanie czynników erozyjnych kontynentalne pokrywy lawowe, przez co lepiej jest w nich zachowane świadectwo rozległych erupcji wulkanicznych w historii Ziemi. To ,,przyklejanie się" oznacza również, że płaskowyże oceaniczne mają istotny udział w powiększaniu się skorupy kontynentalnej.