Następnie pełnił służbę w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia (Centrala Badań Poligonowych w Rembertowie). 2 grudnia 1930 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 7. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. W marcu 1931 został przeniesiony do Departamentu Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referenta. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Uzbrojenia na stanowisko szefa wydziału, a z dniem 1 października tego roku został przesunięty na stanowisko zastępcy kierownika Zaopatrzenia Uzbrojenia. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 5. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. W marcu 1939 pełnił służbę w Biurze Przemysłu Wojennego MSWojsk. w Warszawie na stanowisku szefa Wydziału Organizacji. W czasie kampanii włoskiej walczył na stanowisku szefa służby materiałowej 2 Korpusu Polskiego.
Był żonaty z Marią z Müllerów (1897–1953) i miał dwoje dzieci: Ewę (ur. 29 listopada 1926) oraz Andrzeja (ur. 6 czerwca 1928).
Zmarł 17 października 1970. Został pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Jagiellońskiej w Zielonce (sektor E-20-18).