Roman Wojciech Gutowski (ur. 26 lutego 1926 w Hajdukach Wielkich, zm. 14 stycznia 2001 w Łukowie) – polski uczony, specjalista w dziedzinie mechaniki analitycznej i teorii stateczności.
Życiorys Syn inżyniera mechanika Wacława Gutowskiego i Stefanii z domu Popiel. Podczas II wojny światowej mieszkał w Dąbrowie Górniczej, pracował w Hucie Bankowej i uczył się w tajnej szkole średniej. W 1945 zdał egzamin dojrzałości w Liceum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu i wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Komunikacji Wydziałów Politechnicznych Akademii Górniczej (od 1949 AGH). Równocześnie studiował matematykę na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1951 ukończył oba kierunki uzyskując na AGH stopień magistra inżyniera mechanika o specjalności "Budowa samolotów", pozostał na uczelni jako asystent na macierzystym wydziale. W tym samym roku Roman Gutowski i kierownik prof. Stefan Ziemba zostali przeniesieni do Warszawy, gdzie zostali zatrudnieni w Katedrze Mechaniki i Wytrzymałości Materiałów w powstałej wówczas Wojskowej Akademii Technicznej. W 1957 przedstawił i obronił rozprawę „Drgania skrętne niejednorodnych walców” uzyskując stopień naukowy doktora nauk technicznych, a następnie został zastępcą kierownika Katedry Drgań i Dynamiki Konstrukcji.