Fabuła W zachowanych fragmentach autor zarysowuje dwa oddzielne wątki: wspomnianych baskijskich sióstr sierot, z których jedną wychowuje w Paryżu wuj; początek zaś to opowieść o młodym malarzu z Rosji, wędrującym po Europie i osiedlającym się w końcu w Paryżu.
Recepcja Powieść jest mało znana i uznawana za słabą. Krytycy oceniają, że osoba głównego bohatera jest scharakteryzowana ogólnikowo, banalnie, stereotypowo i niewyraźnie. Zdzisław Najder pisze, że język powieści „razi wyszukaną retoryką”, a styl jest „wysilony i pełen frazesów”. Albert Guerard uważa, że początek powieści wygląda jak naiwna młodzieńcza autobiografia, i pisarz zarzucił ją oceniwszy jako nieudolną. Z kolei Thomas Moser twierdzi, że Conrad nigdy nie umiał sobie poradzić z opisywaniem tradycyjnie pojmowanej miłości między dwojgiem ludzi z kręgu kultury europejskiej. Natomiast polski krytyk, Kazimierz Wyka w szkicu Wyspa na polskiej zatoce (1965), uznaje powieść za utwór wybitny, wpisujący się w polską tradycję romantyczną. Najder tłumaczy ten dysonans znakomitym przekładem Wita Tarnowskiego, który „jest wyraźnie lepszy od oryginału”.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Josepha Conrada Kategoria:Angielskie powieści Kategoria:Utwory literackie z 1928