Rzadkie rozpoznanie, szczególnie stanu przewlekłego, może wynikać z wieloogniskowego rozmieszczenia, i łagodnego nasilenia. Sprawia to, że do wykrycia może być niezbędne badanie wielu wycinków. W rzeczywistości jednoznaczne rozpoznanie bywa dokonywane zwykle w badaniu sekcyjnym.
Etiopatogeneza Etiopatogeneza zapalenia trzustki nie jest do końca poznana. Jest najpewniej złożeniem interakcji między czynnikami genetycznymi a środowiskowymi. Wydaje się, że zapalenie przewlekłe w części przypadków jest konsekwencją nawracającego zapalenia ostrego, albo postępowania zapalenia ostrego w kierunku zapalenia przewlekłego. Większość przypadków rozpoznawanych u psów i kotów ma charakter idiopatyczny.
Brak jest solidnych badań epidemiologicznych określających warunki środowiskowe sprzyjające chorobie. Zwykle wskazuje się na niewłaściwe żywienie i czynniki chemiczne, w tym niektóre leki (azatiopryna, bromek potasu, fenobarbital, fosforoorganiki, asparaginaza, sulfonamidy, preparaty cynku). Do potencjalnych czynników ryzyka zalicza się otyłość, płeć męska, przebyty zabieg operacyjny (możliwe czasowe niedotlenienie i niedokrwienie narządu w czasie operacji lub zapaści sercowej), hiperlipidemia, zaburzenia endokrynologiczne, kamienie żółciowe, masywna hemoliza (np. w przebiegu babeszjozy).