Jego argumentacja przedstawiona w dziele Syncretismus philosophicus inter Renatum Des Cartes atque Aristotelem institutus opierała się na podobieństwie metodologicznym, jest wątpliwa i nie ma obecnie większej wartości.
Dokonana przez Placentinusa recepcja kartezjanizmu obejmowała ponadto kwestie epistemologiczne (gdzie podkreślał metodologiczną wartość wątpienia), a także w filozofii przyrody (gdzie przyjmował Kartezjańską koncepcję materii, odrzucającą atomizm i próżnię). Podobnie jak Kartezjusz, zachowywał ważne miejsce dla Boga, jako warunku poznania, jak i przyczyny ruchu.
Dzieła (1655) Disputatio delationem Terrae annuam circa Silem, et ejusdem circumgyrationem diurnam circa proprium centrum probans, more Geometrico disposita, F; (1655) Naturalis harmonia astronomiae cum chiromantia, Frankfurt; (1655) Renatus Des Cartes triumphans, id est principia philosophiae Cartesianae in Alma Viadrina ventilae et defensa, Frankfurt; (1656) Syncretismus philosophicus inter Renatum Des Cartes atque Aristotelem institutus, Frankfurt; (1657) Geotomia sive Terrae sectio exhibens praecipua et difficiliora problemata, Frankfurt; (1659) Dissertatio philosophica de calore et motu membrorum naturali in corpore humano, Frankfurt; (1659) Dissertatio philosophica probans et motum membrorum naturalem in humano corpore, adeoque vitam non