Osobami, które w szczególności przyczyniły się do otwarcia placówki byli: kardynał Edmund Dalbor (w 1923 powołał fundusz społeczny gromadzący środki na budowę szkoły), ksiądz Czesław Michałowicz (Związek Katolickich Towarzystw Robotników Polskich), ksiądz Tadeusz Zamysłowski (Związek Kapłanów „Unitas”), ksiądz Franciszek Forecki (Związek Kobiet Pracujących), ksiądz Walenty Dymek, późniejszy biskup (Caritas), ksiądz Ludwik Janosz (działacz młodzieżowy), ksiądz Walerian Adamski (dyrektor Zjednoczenia Młodzieży Polskiej), ksiądz Józef Schulz (Związek Młodych Polek) oraz ksiądz Józef Prądzyński (Liga Katolicka). Idea wspierana była przez księdza Edwarda Kozłowskiego.
Otwarcie Pierwotnie otwarcie szkoły zaplanowano na rok 1926, jednak plany te pokrzyżowała śmierć kardynała Dalbora (luty 1926) i długi wakat na tym stanowisku. Placówkę erygowano ostatecznie 13 czerwca 1927Maria Piaszyk, Rola Katolickiej Szkoły Społecznej w Poznaniu w zawodowym dokształcaniu zakonnic, w: Roczniki Nauk Społecznych, tom VII, 1979, s. 86-89 rozporządzeniem kardynała Augusta HlondaPrymas Polski, August Hlond. Działała przez całą swoją historię przy ul. Podgórnej 12b w Poznaniu, w budynku zakupionym na ten cel i odpowiednio przystosowanym. Pierwszym dyrektorem został mianowany ksiądz dr Edward Kozłowski.