Statek-przetwórnia Christensena wraz z łodziami do połowu wielorybów operował na południe od Szetlandów Południowych, w Zatoce Admiralicji. Pierwszy rok na wodach południowych był trudny i Christensen rozważał sprzedaż wyposażenia wielorybniczego. Statki Christensena przybyły zbyt późno do Antarktyki, by łowić wieloryby podczas ich dorocznej wędrówki i pogoda nie sprzyjała połowom.
Statki-przetwórnie okazały się jednak sukcesem. Były rozbudowywane i usprawniane, m.in. w 1910 r. Christensen uzyskał patent na stałe zbiorniki na olej z wielorybiego tłuszczu montowane bezpośrednio na statkach. W 1907 r. syn Christensena, Lars, założył własną firmę zajmującą się połowami wielorybów, która stała się jedną z czołowych w branży. W 1913 r. Christensen wzniósł w Norwegii pierwszą fabrykę produkującą olej z wielorybiego tłuszczu.
Zmarł 16 listopada 1923 r. w rodzinnym Sandefjordzie.
Odznaczenia 1911 – Order Świętego Olafa (komandor II klasy)
Upamiętnienie Na cześć Christensena nazwano jeden z nunataków po północno-wschodniej stronie Wyspy Robertsona – Christensen