Dom Marynarza w Szczecinie (pełna nazwa: Dom Marynarza Polskiej Żeglugi MorskiejEncyklopedia Szczecina. T. I. (A-O). Red. Tadeusz Białecki. Uniwersytet Szczeciński Szczecin 1999, s.197-198. ISBN 83-7241-089-5) – placówka o charakterze hotelowo-kulturalnym, która zapewniała opiekę socjalno-kulturalną i noclegi marynarzom wszystkich bander świata przebywających w Szczecinie

Historia Dom Marynarza powstał w Szczecinie w drugiej połowie lat czterdziestych XX w. Początkowo mieścił się przy ul. Malczewskiego 23, następnie został przeniesiony do budynku przy al. Wojska Polskiego 107.

W 1972 przeniesiono go do nowo wybudowanego, okazałego kompleksu budynków przy ul. Malczewskiego 10/12 w południowej części działki pomiędzy ulicami: Malczewskiego, Matejki i Żubrów. Projekt budynku powstał w warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Ogólnego, a jego autorami byli architekci: Wacław Kłyszewski, Jerzy Mokrzyński i Eugeniusz Wierzbicki (tzw. Tygrysy). Główną część kompleksu stanowił dwunastokondygnacyjny wieżowiec, w którym znalazło się 139 jedno- i dwuosobowych pokoi na 228 miejsc. W części niższej kompleksu znajdowała się restauracja, drink-bar, sala bilardowa, sala gimnastyczna, solarium i sauna. Na miejscu była także filia banku i wypożyczalnia samochodów. Inwestorem i właścicielem całości była Polska Żegluga Morska.