W 1429 r. wraz z Stanisławem ze Skarbimierza, Jakubem z Zaborowa, Janem Elgotem i Adamem z Będkowa opracował consilium w kwestii prawa do dysponowania koronami królewskimi przez Zygmunta Luksemburskiego, który forsował wtedy plan koronacji Witolda Kiejstutowicza na króla Litwy. Udowodnili wtedy, że prawo nadawania godności królewskiej należy jedynie do papieża.
Działalność kościelna W latach 1423−26 był plebanem w jego rodzinnym Chrobrzu.
Od 1423 r. był bliskim współpracownikiem biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego. W 1424 r. został kanonikiem Krakowskiej Kapituły Katedralnej i archidiakonem sandomierskim, godność archidiakona sprawował jedynie do początku 1426 roku. W 1426 r. został altarystą św. Andrzeja w wawelskiej katedrze,
Około 1430 r. Zbigniew Oleśnicki mianował go oficjałem i wikariuszem generalnym in spiritualibus diecezji krakowskiej. Urząd oficjała sprawował do sierpnia 1433 roku, lecz wikariuszem generalnym pozostał do końca życia.
Przypisy
Kategoria:Altaryści katedry wawelskiej Kategoria:Rektorzy Akademii Krakowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy