Kot tybetański (Felis bieti) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny kotów (Felinae) w obrębie rodziny kotowatych (Felidae). Występuje w północno-zachodnich Chinach, nad rzeką Huang He i na południu Gobi. Opisany w 1892 roku przez Francuza Alphonse Milne-Edwardsa. Na początku sądzono, że jest spokrewniony z kotem błotnym (F. chaus), współcześnie sądzi się, że jest bliższy żbikowi europejskiemu (F. silvestris), a przez niektórych autorów traktowany jest jako jego podgatunek.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1892 roku francuski zoolog Alphonse Milne-Edwards nadając mu nazwę Felis bieti. Holotyp pochodził z Syczuanu, w Chińskiej Republice Ludowej.
Niektórzy autorzy umieszczają proponowane rasy chutuchta i vellerosa w F. bieti; inni umieszczają je w F. silvestris. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Felis: lub felis „kot”. bieti: bp Félix Biet (1838–1901), francuski misjonarz katolicki, wikariusz apostolski Tybetu.
Zasięg występowania Zasięg występowania kota tybetańskiego jest słabo poznany; zamieszkuje podobno Qinghai, Gansu i Syczuan (środkowa Chińska Republika Ludowa); granice zasięgu nieokreślone.