Od pierwszych lat istnienia systemu przez określenie: „rodzinka” rozumiano nie tylko pewną przestrzeń, ale też grupę osób: kilkanaścioro wychowanków wraz z siostrą. Rodzinkę stanowią zarówno podopieczni, jak i opiekunowie.

W przeciwieństwie do koncepcji Józefa Babickiego, który w podobnym czasie i niezależnie od Jaroszewskiej, stworzył własną koncepcję systemu rodzinkowego, s. Wincenta, w podejmowaniu pracy z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie była motywowana względami religijnymi.

System rodzinkowy uwzględnia prawa wychowanków do działania i pracy, własności, posiadania rodziny (przynajmniej w formie zastępczej).

Według Wincenty Jadwigi Jaroszewskiej, opieka nad dziećmi niepełnosprawnymi jest specjalnie dostosowana do wypełniania charyzmatu zgromadzenia benedyktynek samarytanek, którym jest uwielbienie sprawiedliwości Bożej.

Samarytanki na Woli (1944) mały|240px|Grób Sióstr Benedyktynek Samarytanek na cmentarzu Wolskim w Warszawie W piątym dniu Powstania Warszawskiego, 5 sierpnia 1944, Niemcy wymordowali m.in. personel i pacjentów Szpitala św. Łazarza. Mord ten wpisał się w „Rzeź Woli”, w której jednego dnia zginęło ok. 50 tys. cywili.