Podstawą organizacji placówek wychowawczych zgromadzenia jest tzw. system rodzinkowy. Swoje źródło system czerpie z doświadczeń wychowawczych wypracowanych w domu dla chłopców w Karolinie w latach 1928–1931. Był to czas wysiłków wychowawczych, podejmowania prób i weryfikowania intuicji w doborze metod pracy z chłopcami w różnym wieku, o różnym stopniu niepełnosprawności intelektualnej i nieprzystosowania społecznego. System wypracowany w Karolinie był potem przeszczepiany do innych domów zgromadzenia i dostosowywany do miejscowych warunków. Zdaniem Mariana Kaniora, system rodzinkowy (w omawianym ujęciu) został zapożyczony przez zgromadzenie benedyktynek misjonarek.
System rodzinkowy Jest to system przeznaczony głównie dla dzieci, ale i dla osób dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną, mający im zapewnić poczucie bezpieczeństwa i klimat domu rodzinnego. Do cech charakterystycznych systemu rodzinkowego, w ujęciu s. Jadwigi Jaroszewskiej, należą: