Pierwsze informacje o osadnictwie na terenie obecnej dzielnicy pochodzą z XVII wieku. Z tego okresu pochodzi pierwsza wzmianka o Obrokach – osadzie, położonej w północnej części dzielnicy, a w tym czasie był to obszar Załęża. Na terenie Obroków od XVIII wieku działał folwark, w którym hodowano owce.
Dalszy rozwój tych obszarów wiąże się z rozwojem działalności przemysłowej. 3 października 1846 roku Towarzystwo Kolei Górnośląskiej uruchomiło biegnącą na granicy dzielnic Osiedle Witosa i Załęże linię kolejową ze Świętochłowic do Mysłowic, która była częścią linii z Wrocławia. W 1840 roku powstała kopalnia węgla kamiennego „Cleophas” (późniejszy „Kleofas”), która przyczyniła się w późniejszym okresie do rozwoju dzielnicy. Kopalnia ta w latach 1867–1886 nie funkcjonowała. Wydobycie wznowiła po jej wykupie przez spółkę Georg von Giesches Erben.
Przy kopalni, na początku XX w. powstało osiedle patronackie, a także budynki administracji kopalni „Kleofas”. Po II wojnie światowej następował dalszy rozwój dzielnicy. W latach 1947–1948 w południowej części dzielnicy, na terenach Załęskiej Hałdy powstało osiedle fińskich domków. W Obrokach, w latach sześćdziesiątych XX w.