Ponieważ pijaństwo wciąż było problemem na okrętach Royal Navy, w 1823 r. rację grogu zmniejszono do ćwierć pinty, a rok później Rada Admiralicji ograniczyła przydział grogu do jednej porcji dziennie (ang. daily tot). Od 1850 r. rację grogu wydawano nie na każdej wachcie, ale w południe, zaś w 1851 r. zmniejszono rozmiar tej porcji jeszcze do jednej ósmej pinty. W okresie II wojny światowej Rada Admiralicji zaczęła sygnalizować obawy o bezpieczeństwo załóg, które nasiliły się w latach 1960.
28 stycznia 1970 r. Izba Gmin obradowała nad kwestią wydawania alkoholu w marynarce na posiedzeniu nazwanym później Wielką Debatą. Tradycji wydawania grogu bronił poseł i były marynarz James Wellbeloved, który twierdził, że nie ma dowodów wpływu rumu na wydajność marynarki, a dodatkowo rum miał, jego zdaniem, dawać marynarzom większą siłę i determinację do wykonywania obowiązków, a także stabilizować żołądek na sztormowych wodach. Ostatecznie Izba Gmin przychyliła się jednak do opinii Davida Owena, który wskazał, że w przypadku częstego zjawiska podwajania przez marynarzy porcji grogu stężenie alkoholu we krwi jest większe niż dopuszczalne u kierowców w ruchu drogowym.