W wyniku wszystkie osiem szkół natychmiast przeszło na język rosyjski.

Na przykład w 1969 roku w Białoruskiej SRR 30% uczniów nie uczyło się języka białoruskiego, a w Mińsku odsetek ten wynosił aż 90%. Badacze przypisują to zjawisko rodzicom, którzy wolą uczyć swoje dzieci w języku, który ułatwi im dalszą edukację w rosyjskojęzycznych szkołach średnich i wyższych, zarówno na Białorusi, jak i za granicą, co ostatecznie stworzy fundament pod udaną karierę zawodową. Jak zauważa Władimir Alpatow:

Na pierwszy rzut oka doprowadziło to do paradoksalnej sytuacji: wiele szkół było wspieranych w kwestii nauczania w języku ojczystym bardziej odgórnie, choć może i było to tylko „nie przeszkadzanie”, podczas gdy od dołu następował ruch w kierunku przejścia na nauczanie w języku rosyjskim (nie wykluczając nauki języka ojczystego jako przedmiotu)

Prezydentura Aleksandra Łukaszenki Lata 90.