Związek Radziecki Polityka językowa w latach 1920–1933 W latach dwudziestych XX wieku w Białoruskiej SRR miała miejsce białorutenizacja, której celem była popularyzacja języka białoruskiego w życiu społeczno-politycznym i kulturalnym. Działo się to w miarę rozszerzania się terytorium republiki. W 1924 roku ziemie, które miały wejść w skład przyszłych obwodów mohylewskiego i witebskiego, przekazano BSRR, a w 1926 roku okręgom homelskiemu i rzeczickiemu. W większości szkół podstawowych zaczęto nauczać po białorusku. Język białoruski stopniowo wprowadzano także na uczelniach wyższych. Dekret z 1924 roku ustanowił równość czterech głównych języków republiki: białoruskiego, rosyjskiego, jidysz i polskiego.
Według spisu powszechnego z 1926 r. w Białoruskiej SRR 80,6% ludności stanowili Białorusini, następni zaś byli Żydzi (8,2%), Rosjanie (7,7%) i Polacy (2%). Artykuł 22 Konstytucji Białoruskiej SRR z 1927 r. uznał język białoruski za podstawowy język instytucji państwowych, zawodowych i publicznych, rozpoczynając szeroką białorutenizację we wszystkich sferach życia, w tym w edukacji, gdzie w roku szkolnym 1926/27 w 92% szkół nauczanie odbywało się w języku białoruskim. Podobne tendencje zaobserwowano na pobliskich terytoriach RFSRR, np. w obwodzie smoleńskim, gdzie w połowie lat 30. XX w.