Tadeusz Nagórny (ur. 12 października 1895, zm. 6 marca 1972 w Strasburgu) – oficer piechoty Wojska Polskiego II RP i urzędnik konsularny.
Życiorys Syn senatora, radcy Ministerstwa Komunikacji. Studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. Był zaangażowany w odzyskiwanie dóbr kultury, wywiezionych do Rosji w czasie I wojny światowej (1917–1918). Walczył o niepodległość w 1918 i 1920; ranny pod Bednarówką koło Lwowa; oficer 23 PP im. płk. Leopolda Lisa-Kuli II RP i 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej. W lipcu 1926 został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko adiutanta przybocznego. Następnie pełnił służbę w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. 15 października 1932 został przydzielony do dyspozycji Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Z dniem 30 kwietnia 1933 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przydziałem w rezerwie do 36 pp.
Pełnił szereg funkcji – radcy ministra/zastępcy naczelnika wydziału Departamencie Administracyjnym MSZ (1932—1934), konsula w Brukseli (1934–1937), i Strasburgu (1937–1939)Rocznik Służby Zagranicznej 1939.
Walczył we Francji w szeregach Armii Polskiej, następnie we francuskim ruchu oporu.