Plan polskiego Naczelnego Dowództwa zakładał, że 1. i 4 Armia oraz Grupa Poleska do 5 sierpnia będą bronić linii Narew – Orlanka oraz Leśna – Brześć, aby umożliwić przygotowanie kontrofensywy z rejonu Brześcia na lewe skrzydło wojsk Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. Rozstrzygającą operację na linii Bug, Ostrołęka, Omulew doradzał też gen. Maxime Weygand.
Walki pod Małkinią 3 sierpnia polska 8 Dywizja Piechoty otrzymała rozkaz odwrotu za Bug w rejonie Małkini. W następnym dniu jej oddziały obsadziły centrum i prawe skrzydło obrony przedmościa tej miejscowości. Lewego skrzydła broniła wzmocniona 2 szwadronem 3 pułku strzelców konnych II Brygada Litewsko-Białoruska ppłk. Kazimierza Rybickiego. Oddziały polskiej piechoty wspierał pociąg pancerny Lis-Kula i grupa artylerii pułkownika Rodzińskiego oraz pododdział czołgów.
Wieczorem 5 sierpnia do przedmościa podeszły sowieckie oddziały osłonowe i z marszu przystąpiły do rozpoznania bojem. Atakowano pododdziały XVI Brygady Piechoty. Następnego dnia siły główne 6 Dywizji Strzelców uderzyły na Zawisty Podleśne i Rostki Wielkie.