Witalij Pawłowicz Łagutienko (ros. Виталий Павлович Лагутенко, ur. 1904 w Mohylewie, zm. 1969 w Moskwie) – radziecki inżynier i architekt.
Życiorys Od 1921 mieszkał w Moskwie, gdzie pracował jako starszy technik na budowie Kazańskiego Węzła Kolejowego, w 1931 ukończył studia na Wydziale Budowlanym Moskiewskiego Instytutu Inżynierów Transportu, po czym został inżynierem warsztatu Szczusiewa przy Radzie Moskiewskiej. Podczas wojny ZSRR z Niemcami pracował przy sztabie lokalnej obrony przeciwlotniczej, konstruując systemy maskowania obiektów specjalnego przeznaczenia, a także przy odbudowywaniu zniszczonych przez bombardowania budynków użyteczności publicznej. Po wojnie został kierownikiem 1 warsztatu Mosprojektu, zajmując się projektowaniem budynków mieszkalnych w Moskwie. W tamtym okresie władze postawiły przed budowniczymi zadanie tworzenia możliwie najtańszych budynków mieszkalnych tworzonych według technologii pozwalającej na szybką i masową budowę. Jego pierwsze eksperymentalne projekty z 1947, opracowane wspólnie z Michaiłem Posochinem, były 8-kondygnacyjnymi budynkami wykorzystującymi konstrukcję szkieletową z betonowego prefabrykatu. W 1949 został głównym inżynierem Instytutu Naukowo-Badawczego Mosprojektu, a w 1956 szefem Zarządu Planowania Architektonicznego Miasta Moskwy.