Neuromonitoring śródoperacyjny (IONM - IntraOperative Neurophysiological Monitoring) polega na stosowaniu metod elektrofizjologicznych w celu obserwacji wywołanej i spontanicznej odpowiedzi układu nerwowego pacjenta. Dzięki śródoperacyjnemu neuromonitoringowi chirurdzy mają stałą kontrolę nad zagrożonymi operacją strukturami nerwowymi. Pierwsza operacja z zastosowaniem monitorowania nerwów została opisana 1969 roku przez Knuta Flisberga i Tore Lindholma. Celem zastosowania śródoperacyjnego neuromonitoringu jest zmniejszenie ryzyka oraz zapobieganie pojawieniu się deficytu neurologicznego skutkującego przemijającym lub trwałym porażeniem. alt=|mały|289x289px|Neuromonitoring podczas operacji tarczycy: za pomocą sondy poszukuje się nerwu krtaniowego wstecznego Zasada działania Neuromonitoring wykorzystuje różne modalności elektrofizjologiczne, takie jak somatosensoryczne potencjały wywołane SSEP, motoryczne potencjały wywołane MEP, elektroencefalografię EEG, elektromiografię EMG, akustyczne potencjały wywołane AEP oraz wzrokowe potencjały wywołane VEP.