Praca badawcza Hartmut Rosa w swoich badaniach porusza problemy socjologii czasu, teorii tożsamości i nowoczesności. Zajmuje się krytyką społeczną i analizą relacji podmiotu ze światem, w tym szczególnie patologiami życia codziennego w postaci zróżnicowanych form wyobcowania oraz próbami ich przezwyciężenia, które określa mianem relacji rezonowania ze światem.
Najbardziej znaną ideą Hartmuta Rosy jest teoria społecznego przyspieszenia w czasach współczesnych. Według badacza szybkie przyspieszenie rozwoju technologicznego i wzrostu ekonomicznego, rozpoczęte w XIX i XX wieku, wpływa na deficyt czasu wśród społeczeństwa. Wielość możliwości, które przynosi nowoczesność, sprawia, że ludzie nie mogą osiągnąć poczucia zrealizowania. Zaprzeczenie swoją postawą temu ciągłemu dążeniu do wzrostu, powoduje w konsekwencji zepchnięcie na gorszą pozycję. Rosa twierdzi, że nie da się zapanować nad prędkością przyspieszenia, ponieważ stało się ono zjawiskiem niezależnym od woli ludzi. Próby oszczędności czasu paradoksalnie nie powodują, że ludzie mają więcej czasu wolnego, ale wykonują więcej dodatkowych rzeczy lub robią je w sposób bardziej intensywny.