na tym stanowisku pozostawał do końca 2006.
Wniósł zasadniczy wkład w stworzenie morskiego potencjału rakietowo-atomowego ZSRR i Rosji. Opracował szereg fundamentalnych zasad obejmujących zarówno wysoką wydajność, jak i bezpieczeństwo eksploatacji i ich atomowych urządzeń energetycznych. Brał udział w budowie ponad dwustu (w tym 96 atomowych czterech generacji. Jednym z ważniejszych okrętów podwodnych zbudowanych pod jego kierunkiem był K-141 Kursk z projektu 949 typu Oscar II. Po katastrofie okrętu Kursk 12 sierpnia 2000 nadzorował prace nad rozcięciem i podniesieniem wraku.
Był członkiem Komitetu Wykonawczego Rady Miejskiej Leningradu i deputowanym ludowym ZSRR. W 1978 otrzymał stopień doktora nauk technicznych, a w 1984 tytuł profesora, w 1987 został akademikiem Akademii Nauk ZSRR. 22 maja 2002 otrzymał honorowe obywatelstwo Petersburga.